Dakikalardır masada duran bir tabak üzüme bakıp duruyorum. Ne yapabilirim? Elimden ne gelir? Neyi eksik yapıyorum? Anlamadığım ne? Bu tanıdık bir çaresizlik. 

                Yirmi dört yaşındayım, kendimi hem çocuk gibi hissediyorum hem de tükenmiş bir kadın gibi. Kelimelerle ifade etmesi zor. Gençlik sanki kayıp. Hiç yaşamadığım bir dönem… Hatırladığım en eski anı balkondan babamın eve dönüşünü bekleyişim, çok bulanık. Kardeşim olmadığı için annem ve babam tüm sevgisini bana verdi, hatta birbirlerine beslemeleri gereken sevgiyi bile. Onların derin sevgisi ve abartılı koruyucu tavrı beni küçük bir alana hapsetti. Oyuncak bebeklerimle tekli koltuğun üzerinde bir dünyam vardı ama orada sırtım dönük otururken her şeyi duydum, her şeyi gördüm. Bir çocuğum olsa asla görmemesini isteyeceğim türden şeyleri...

                Babamın alkol problemi olduğunu kabul etmem zor oldu. Bir kızın ilk aşkı babasıdır gibi bayağı tuhaf bir söz vardır. Babam benim için daha çok oyun arkadaşı ve kardeş gibiydi. Beni dünyadaki her şeyden çok sevdiğini bilirdim. Ama akşamları tıpkı hikayedeki gibi kötü kurt olunca, bağırıyor ve sonra da susuyordu. Annemiz hep öfkeliydi. Hep mutsuzdu. Bu huyu için anneme öfke beslerdim. Neden biraz olsun gülmeye çalışmıyordu? Neden babamın sinirlenmesine neden oluyordu? Neden sözlerine dikkat etmiyordu? Doğrusu bugün bile sözleri anlamsız ve faydasız, diken gibi batmaktan ve kanatmaktan başka bir fonksiyonu yok. 

                Annemin takıntıları var. Eve birinin girmesinden, yolda bir evsizin ona dokunmasından, çamaşır makinesindeki bir arızadan dolayı üst kattaki pis suyun çamaşırlarımıza bulaşmasından korkuyor. Pencerelerin önüne biblo, kapını üzerine kağıt koyarak kapalı olduklarından emin oluyor. Bu davranış bozukluğu ona anneannemden hatıra, hala da en çok yüklendiği çocuğu annemdir ama hepsini yönetir. Annem, hayatı boyunca kendi annesi başta olmak üzere herkes tarafından ezilmiş bir kadın ve çok güzel. Sadece fiziksel olarak değil, tüm anlamlarıyla güzel.

                İşin tuhaf yanı babam annemi, annemse babamı suçluyor ama hangisinin önce tedaviye ihtiyacı olduğunu tam hatırlayamıyoruz. İkisini de doktora gitmeye ikna ettim elbette. Günümün yarısını tezler ve uzmanlar tarafından yazılmış kitaplar okuyarak geçirdim ve dedim ki: “doktora gitmenizi istiyorum.” Gittiler. Ama iyileşmek istiyorsanız ilaçtan fazlası gerekir. 

                Babam bu hafta dördüncü kez gizlice sarhoş oldu ve bu konuda çok ketum. Konuşmaya çalıştım ve bence korkunç bir hataydı. Söylediğim hiçbir şey zihnine ulaşmadı, tıpkı şuan olduğu gibi gözlerim ağlamaktan şişti. Neden ağlıyorum? Çoğunlukla sinirden, birazcık çaresizlikten ve biraz da korkudan. Bunu hak etmiyorum. Kimse etmez. Bugün ona bayağı ters davrandım ve saat 2’den beri içtiği ve dün de içmiş olduğu için tam olarak ayık değildi. İşte alkolizmin en beter yanı budur. Asla konuşacak doğru anı yakalayamazsınız. Ya ayılıyordur ya da yeni yeni sarhoş oluyordur.

                Bana bir tabak üzüm getirip masama bıraktı, zorla birkaç tane de ağzıma tıktı. Bırakıp gitmek ve bu saçmalıklara daha fazla katlanmak istemiyorum. Yaşlandığımı, eridiğimi, gözlerimin artık boş baktığını görüyorum. Ama çekip gitmeyi zorlaştıran da bu işte. Bir tabak üzüm, bir sembol, beni buraya bağlayan zincir. Geleceğime bakıyorum ve kendimi göremiyorum. Ben yokum. Benim dışımda herkes bir yerlerde ama ben yokum. Silinmişim sanki. Kendim için bir şeyler yaptığımı hatırlamıyorum ya da nasihat veren birini... Evin annesi ben oldum.